Używam cookies w celach funkcjonalnych, aby ułatwić Czytelnikom korzystanie z bloga oraz w celu tworzenia anonimowych statystyk serwisu. Jeżeli nie blokujesz plików cookies, to zgadzasz się na ich używanie oraz zapisanie w pamięci swojego urządzenia. W każdej chwili możesz zablokować cookies w ustawieniach swojej przeglądarki. Więcej informacji w Polityce Cookies i Polityce Prywatności

AKCEPTUJĘ
opis obrazka

01/05/2020

Różnorodność chińskiej kuchni

Sztuka kulinarna jest jedną z dziedzin, które charakteryzują daną kulturę. Każde społeczeństwo posiada określone nawyki żywieniowe, skłonność do określonych smaków, własne zasady przygotowywania, podawania i spożywania posiłków. Naród chiński jest najbardziej zróżnicowany pod tym względem.

TEREN, KLIMAT, ZASOBY NATURALNE

Znaczący wpływ na rozwój chińskiej kuchni miało położenie geograficzne kraju, warunki klimatyczne i zasoby naturalne. Chińska Republika Ludowa zajmuje obszar o powierzchni około 9 562 910 km² i jest trzecim co do wielkości państwem na kuli ziemskiej. Obszary górzyste stanowią większą część kraju, na niziny przypada zaledwie 10% powierzchni (w tym stepy i pustynie). Ze względu na zróżnicowaną topografię i klimat, Chińczycy od najdawniejszych czasów mieli dostęp do wielu gatunków flory i fauny, co pozwoliło im przez wieki komponować posiłki z najróżniejszych składników.

zielone tarasy ryżowe w Longsheng w Chinach
fot. @chopsticksontheloose - Tarasy ryżowe w Longsheng

POMYSŁOWOŚĆ

Podyktowana trudami życia pomysłowość chińskich biedaków (których w Chinach nigdy nie brakowało), przyczyniła się do powstania wielu prostych potraw. Nie tak dawno Chiny borykały się z wielkim głodem, kiedy to z bardzo małej ilości składników i opału, trzeba było przyrządzić posiłek dla jak największej ilości osób (warto wspomnieć, że żyje tam obecnie ponad 1 420 000 000 ludzi!).

ludzie jedzący ryż - wielki skok naprzód
fot. Wielki skok naprzód (大跃进), 1958–1962

Obok chińskiego ubóstwa, w Chinach od najdawniejszych czasów istniała elita - od mieszkańców cesarskiego dworu, po bogatych właścicieli ziemskich, uczonych smakoszy i wędrownych kupców. Ich stale zmieniające się wymagania, wymuszały na kucharzach ciągłe poszukiwania nowych smaków i doskonalenie już istniejących. Na przyjęcia i bankiety wydawano fortuny (dla mieszkańców Państwa Środka jedzenie jest ściśle powiązane ze statusem społecznym).

wielka uczta w zakazanym mieście
fot. Jiang Guofang (姜国芳), Wielka uczta (大宴组画), 2003 r. )

MIESZANKA KULTUROWA

Przez wieki, stopniowo przejmowano również metody gotowania oraz składniki od najeżdżających kraj stepowych nomadów, misjonarzy z Europy czy od japońskich kupców. Dzięki migracjom wewnętrznym, powstało wiele dań, łączących cechy nawet odległych od siebie rejonów, a obecnie, przez otwarcie się kraju na świat, Chińczycy znajdują inspiracje również w kuchni zachodu, tworząc swoje, bardziej lub mniej udane, chińskie odmiany amerykańskich czy europejskich dań. Pojęcie „kuchni chińskiej” jako jednolitej dla całego kraju, nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. To trochę tak, jakbyśmy wzięli wszystkie kraje Europy i spróbowali utworzyć kuchnię europejską. Państwo Środka może pochwalić się zbiorem ponad 10 000 różnych potraw! Osobiście jestem zwolenniczką i wielbicielką tych tradycyjnych, dlatego głównie o nich będę pisać na tym blogu.